vrijdag 19 juni 2015

Even gek doen ......

Ik weet dat het niet in mijn trainingsschema stond, maar mezelf een beetje kennende was het wel goed.

Na anderhalve week niet gelopen te hebben vanwege een luchtweg infectie, begon ik te twijfelen. Was anderhalve week uit mijn trainingsschema niet te lang, had het nog wel zin om door te trainen voor de halve marathon en zou ik het wel gaan redden.

Tegen deze ruis in mijn hoofd is natuurlijk maar een ding te doen en dat is lopen, zover lopen dat ik mezelf ervan overtuig dat het allemaal nog te halen is.

Borkel en Schaft Hardlopen door margotzn op Garmin Connect - Details

En dat heb ik donderdag dus gedaan. Ik hoefde van mezelf niet hard, maar wilde vooral ver. Weten dat ik de halve marathon uit kan lopen, de tijd doet er dan nog even niet toe.

Aangezien ik weet dat mijn familie zuinig op me is, heb ik mijn vader gevraagd om met me mee te fietsen, als back up, stel dat er onderweg iets niet goed met me zou gaan.

We hadden afgesproken dat ik richting hun huis zou lopen, dus op 1,5 kilometer stond hij op me te wachten. En hoe gezellig is het dan, als hij er niet alleen staat, maar als ook mijn moeder gezellig mee gaat.

Met z'n drietjes hebben we de overige 15 kilometer afgelegd. Door het schitterende natuurgebied van de Malpie, door Borkel & Schaft en dan terug Valkenswaard in.







(deze foto's heb ik niet zelf gemaakt, maar geplukt van het  internet, de malie is zo mooi, dat het ook heerlijk is om er gewoon van te genieten)


Ik hat het na afloop natuurlijk behoorlijk warm, maar zij hadden 2 koppen koffie nodig om een beetje op temperatuur te komen.

Ik heb mijn vertrouwen terug en een schitterende loop samen met mijn ouders om op terug te kijken!

zaterdag 13 juni 2015

Verplichte pauze

Zou ik vorige week te enthousiast zijn geweest met het plannen van die heerlijke wedstrijden? In ieder geval ben ik afgelopen week door mijn gezondheid verplicht om rust  te nemen.

Vorige week was Femke ziek en bleek zij een virale infectie aan de lichtwegen te hebben. Goed ziek, veel pijn en het duurde best lang (tenminste, ik vind een week voor een infectie best lang). Aangezien wij in het begin aan een keelontsteking dachten, geen rekening gehouden met eventueel infectie gevaar, dus gewoon lekker geknuffeld.

Helaas bleek het dus geen keelontsteking te zijn en was het wel besmettelijk. Tja en een mama die zieke meisjes knuffelt is dan dus snel de klos.

Vorige week zaterdag begon mijn keel en al snel trok dat door naar neus en oren, om nog maar niet te praten over de hoofdpijn en pijn in de longen als ik weer eens even flink moest hoesten.

Eigenwijs als ik ben, wilde ik niet thuis blijven en ben dus gewoon gaan werken. Totdat ik woensdag naar Femke d'r nieuwe school moest voor een kennismaking en ik dacht wel even snel op de fiets te gaan (school ligt nog geen kilometer bij ons huis vandaag).  Dat was een flinke tegenvaller. Ik had helemaal geen adem om te fietsen. Gelukkig was het dus niet ver en kon ik heel rustig aan doen, maar eenmaal weer thuis was is gebroken en bleek toch echt dat rust het enige medicijn zou zijn om van mijn klachten af te komen.

Donderdag dus toch maar ziek gemeld en veel geslapen en het tuinbedje opgezet. Vrijdag ging het al weer wat beter en  gisteren viel het me niet tegen om nieuwe kleren voor Frank te gaan kopen.

Nog even niet sporten, want dat lijkt me nog net een brug te ver, maar voor de rest kan ik gelukkig weer vooruit. Hopelijk kan ik jullie eind van de week weer vertellen hoe het met mijn trainingsschema gaat.